Pauperplens

prempauper 013Heel even… Oké, niet één keer, maar een paar keer is het heel even stil en hoor je de regendruppels op de jassen en poncho’s van de toeschouwers kletteren. Ook op het podium dansen de regendruppels, welhaast onlosmakelijk verbonden met het verhaal… van Het Pauperparadijs.

Ruim drie uur voorstelling, ruim drie uur regen. Eerst zwakjes. Er is dan nog een lichte hoop dat het na de pauze misschien beter wordt. Dat is niet het geval want in het tweede deel van de opluchtvoorstelling wordt door de weergoden alleen maar invulling gegeven aan het woord plensen. Op het moment dat de toeschouwers het gevoel hebben dat nu het toppunt wel is bereikt storten de regendruppels nog weer harder naar beneden dan daarvoor.

prempauper 004Erg? Nee!

Omdat je voor een kaartje hebt betaald? Zeker niet.

Als de voorstelling niet zou boeien, zou iedereen immers al in de pauze naar huis zijn gegaan.

Duizend mensen, van wie de meeste tot op de draad toe nat zijn geregend, zien een fantastische voorstelling. Slecht weer heb je samen. Samen als toeschouwers, maar ook samen met de acteurs, technici, de muzikanten en andere medewerkers van de voorstelling. Het slechte weer schept een band…

Misschien moet het juist wel heel hard plensen om nog nadrukkelijker in het verhaal te worden meegezogen. Het verhaal van mislukte idealen, hoop, nooit opgeven, onderdrukking, uitzichtloosheid, armoede, schijnheiligheid en gelatenheid. De hoofdrolspeler die in een plas water komt te liggen als ‘ie wordt neergeslagen, het doorweekte pauperhutje, het water dat opspat als de directeur driftig komt aangelopen om orde op zaken te stellen.

Acteurs en actrices die nog meer betrokken lijken en geen moeite doen om een schuilplek te zoeken, maar hun collega’s juist in deze moeilijke weersomstandigheden ondersteunen. De binnenplaats van het Gevangenismuseum ademt pauperiaanse sferen. Net even wat sterker dan bij een voorstelling bij een wolkenloze hemel…

Het Pauperparadijs is bijzonder. Volgend jaar in Carré. Gegarandeerd zonder regen. Je moet je afvragen of dat wel zou mogen, want die alledaagse omstandigheden – dat je het niet voor het kiezen hebt – maakten juist deel uit van het leven van de paupers. Of misschien moet het regenen wel verplicht worden gesteld om sommige delen van de voorstelling nog meer indruk te laten maken.

Ach, indruk maakt de voorstelling sowieso… maar des te meer bij wie doorweekt thuiskomt en nog uren nadenkt over de inhoud, die verrassend actueel is. Eigenlijk verplichte kost voor wie deelneemt aan de huidige kabinetsformatie. Zelfs als het droog is…

Bezoeker

Plaats een bericht

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *